Η επεξήγηση του όρου Unmanned Aerial Vehicle – UAV (ελληνικός όρος σύμφωνα με την ΥΠΑ: Σύστημα μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών ΣμηΕΑ) γίνεται αρκετά δύσκολη όταν λαμβάνεις υπόψιν σου τις ποικίλες γεωμετρίες και τις διαφορετικές αποστολές κάθε UAV. Είναι μέρος ενός συστήματος που περιλαμβάνει και έναν χειριστή που βρίσκεται στο έδαφος, καθώς και την μεταξύ τους επικοινωνία (UAV και χειριστή). Τα UAV εμφανίζουν διαφορετικούς τύπους σχεδίων, τα οποία εξαρτώνται από το αν είναι τηλεχειριζόμενα από έναν άνθρωπο ή αυτόνομα, τα οποία έχουν προγραμματισμένα σχέδια πτήσης καθορισμένα από ένα λογισμικό εγκατεστημένο στον εσωτερικό υπολογιστή τους, που δουλεύει σε συνδυασμό με GPS και ποικιλία αισθητήρων.
Η ιδέα των UAV δεν είναι καινούργια στην βιομηχανία. Για να είμαστε ακριβείς, από τις πρώτες προσπάθειες για ένα UAV με δικό του κινητήρα ήταν το “Aerial Target” του A.M.Low κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1916. Δύο χρόνια μετά, τα πρώτα μη επανδρωμένα, τηλεχειριζόμενα, αεροσκάφη χρησιμοποιήθηκαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1928, ο αμερικανικός στρατός ανέπτυξε ένα πειραματικό μοντέλο, το Kettering Bug, το οποίο ήταν ένα μη επανδρωμένο καμικάζι αεροσκάφος, όμως δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ σε μάχη. Από τότε τα UAV συνέχισαν να παίζουν σημαντικό ρόλο σε πολλές επιχειρήσεις.
Η χρήση των drones πέρα από τον στρατό άρχισε να επεκτείνεται την τελευταία δεκαετία. Περιστασιακά, πολλές κυβερνητικές υπηρεσίες χρησιμοποιούν drones για ασφάλεια, όπως τον έλεγχο καταιγίδων και τυφώνων, χωρίς να θέτουν πιλότους σε κίνδυνο. Επίσης, τα UAV που επικοινωνούν με επίγειους IoT (Internet of Things) αισθητήρες μπορούν να βοηθήσουν αγροτικές εταιρείες να ελέγχουν εκτάσεις με καλλιέργειες. Εταιρίες ενέργειας κάνουν ελέγχους σε ενεργειακές εγκαταστάσεις και λειτουργικό εξοπλισμό, ενώ άλλες σκέφτονται ως πρακτική λύση την παράδοση προϊόντων με drones.
Η αποστολή της ομάδας μας είναι η σχεδίαση UAV ικανών να εκτελούν τις απαιτήσεις των αποστολών. Αυτήν την στιγμή, η ομάδα μας έχει ήδη καταφέρει να κατασκευάσει ένα βραβευμένο αεροσκάφος, ικανό να “σηκώσει” 7 κιλά φορτίο, ενώ το βάρος του ίδιου είναι περίπου 3 κιλά. Η ASAT, εκπροσωπώντας το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, πήρε την 12η θέση μεταξύ 36 ομάδων από όλο τον κόσμο στο διαγωνισμό Air Cargo Challenge 2017 στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας.
Κατηγορίες: Aeronautics